2008-05-15

So little to say



By Bansky.


posted by vendell 23:05

1 Comments


2008-05-14

Orgullo nacional

Contaba El Pais que Ferrín calificou a homenaxe a Curros na súa vila natal de "gesto admonitorio y republicano para la construcción nacional de Galicia" (o entecomiñado é do periódico). Nesa mesma liña fronteiriza parece incidir a exposición Curros Enríquez. Nación, liberdade e progreso que estes días podemos ver nas rúas da Coruña. Non sei vostés, pero nestas celebracións eu boto de menos algo máis de orgullo anticlerical, e boto de máis certo exceso de nación.

¿Ou debería dicir estado con alma?



posted by vendell 00:06

16 Comments


2008-05-13

Greenporno

Seguro que o Pawley é dos que pensa que non paga a pena buscar valores cinematográficos no porno contemporaneo, cada vez máis perdido nun paradóxico torbellino de minimalismo narrativo e hipertrofia expresiva. Recoñezamos, alo menos, que esta tendencia pode responder á evidencia de que salvo excepcións a maioría dos ferretes non deixan moito espazo a sofisticadas variantes da trama tradicional: comezo e desenlace.

Tamén é certo que todo depende do que entendamos por porno contemporaneo. Por exemplo, velahí teñen a Isabella Rosellini, titular xa dun background fílmico que parte da crítica considera gravemente pornográfico, e que ven de presentar no festival de Sundance Greenporno, unha colección de curtas sobre as vidas sexuais dos insectos que xa se pode ver no mundo enteiro. O trailer lémbranos ao divertidísimo Consultorio sexual para todas as especies de Olivia Judson, malia que hai algo na posta en escea que acaba por remitirnos a Agatha Ruiz de la Prada.



posted by vendell 00:55

5 Comments


2008-05-11

Chacona





La primera vez que escuchó la chacona que pone fin a la segunda partita Bach sintió que los pelos de los brazos se erizaban abriéndose paso por el enrejado de algodón de la camisa, y a través de los nudos del jersey. Tuvo incluso la sensación de estar desprendiendo un olor un poco raro, aunque no se atrevió a mirar a su alrededor para comprobar si alguien más lo notaba. ¿Qué oscuros mecanismos hacían que aquella sucesión de ruidos emitidos por la vibración de cuatro cuerdas sobre una caja de madera desencadenasen semejante reacción emocional?

Cuando todo acabó, mientras la gente aplaudía, pensó en lo mucho que había llegado a devaluarse el concepto de obra maestra.



posted by vendell 12:46

2 Comments


2008-05-09

¿Es Chiquichiqui folklore ?

En Las raíces históricas del cuento (c. 1930), Vladimir Propp nos recuerda que antes de la Revolución el folklore se consideraba una creación de las clases oprimidas (campesinos, analfabetos, soldados, obreros y artesanos semianalfabetos), y que sólo el marxismo-leninismo permitió descubrir en él los rasgos de la auténtica y genuina creación popular. Esta transmutación ontológica dio lugar a su vez a un cambio epistemológico, al demostrarse la ineficacia de los análisis ejecutados de arriba abajo en virtud de abstracciones filosóficas que invariablemente dejan escapar la auténtica substancia de lo folklórico.

Ahora bien, teniendo en cuenta que Chiquichiqui no es en origen una pieza popular como lo es, por ejemplo, Paquito Chocolatero, sino el resultado de una estudiada operación de márquetin diseñada con precisión milimétrica por los elementos más ideologizados del capital (la tele), ¿podemos seguir clasificándola de folklórica? En este sentido, cabe argumentar que el mismísimo Paquito Chocolatero ha devenido en producto comercial, y que eso no basta para que pierda su esencia popular, que se manifiesta, por ejemplo, en la constante reinterpretación que de la pieza hacen esas mismas clases oprimidas (asistentes a bodas, festejos falleros y galas de exaltación regional). De este modo, la digestión y posterior regurgitación popular del Chiquichiqui ha obrado el milagro cultural de transformar una pieza que del folklore sólo aprovechaba algunos de sus elementos formales, y además con clara intención de subvertir su significado, en una de las expresiones más puras e interesantes del folklore español contemporáneo (perreen, perreen).

Por cierto, ¿conocían esta versión?






posted by vendell 00:09

8 Comments


2008-05-07

Política empresarial

Joaquín González, fiscal y autor de ese improbable bestseller titulado Corrupción y justicia democrática publicó ayer en El País una contundente y oportuna pieza sobre la cada vez más asidua presencia de políticos en los consejos de administración de grandes empresas. Zaplana en Telefónica y Taguas en la patronal de las constructoras son sólo los ejemplos más recientes de esta simbiosis perfecta entre política y negocio que, siguiendo con el símil biológico, parasita a las democracias occidentales. Lamentablemente, en las noticias siguen morboseando con el trance shakesperiano del PP y la sonrisa forzada de los generales cuadrándose al paso de esa Eva tapada que les han puesto por ministra.

Los fugitivos de la política acuden a sus nuevos destinos ligeros de equipaje. No allegan nuevas teorías, ni libros, estudios u otros documentos, si no algo más sencillo, aunque sumamente valioso: información confidencial y una agenda de contactos. Lo sabemos por sus protagonistas, que sin rubor alguno confiesan que su cotización depende de su círculo de amistades y conocidos. Siendo ya esto en extremo preocupante, no es lo más grave. Los silencios de unos y la limitada reacción de otros legitiman de manera simbólica prácticas en las antípodas de la moralidad pública. Se fabrican así nuevos triunfadores, espejo para jóvenes carreristas de la política que aspiran secretamente al viaje al Dorado de los consejos de administración, de las fundaciones y demás. El daño que se produce, en lo hondo de la organización social, es devastador.


posted by vendell 00:02

0 Comments


2008-05-05

Voltar á palloza



O pouco tempo que pasamos nos Ancares compartimos palloza cos amigos que mais mundo levan visto. Baixo o teito de palla desta construción tradicional, que en tempos podía acubillar unha familia enteira, gando incluído, pasamos a metade da noite falando do futuro da humanidade, xa que o noso resulta predicible abondo. Acordamos que para a maioría dos nosos conxéneres o futuro non vai ser mellor que o presente, e mais ou menos, que si hai apaño será gracias a unha combinación de cambio social e tecnoloxía.

Como neste tipo de conversas cómpre relaxar o xugo dos propios prexuízos, véxome por unha vez convertido nun pasivo cenizo. Se cadra, a miña actitude ven da lectura recente dun especial sobre o colapso da civilización na revista New Scientist. Segundo os autores, a medida que a sociedade se volta mais complexa e economicamente eficiente, tamén aumenta a súa fraxilidade, e si non que lle pregunten aos romanos. Deste xeito, os efectos dunha pandemia, por exemplo, ou dunha crise enerxética severa serían moitísimo mais graves hoxe que na Idade Media. Daquela a sociedade era tan sinxela que a práctica totalidade da xente ficaba a un paso do auto abastecemento. Pero hoxe, con miles de millóns de persoas vivindo en cidades e dependendo do subministro externo de alimentos e enerxía, os efectos dunha catástrofe pódense amplificar ata o impensable.

Ao final, déitome de madrugada pensando si algún día terei eu tamén que convivir coa cucha e as galiñas nun destes escuros lofts rurais con olor a centeo.

posted by vendell 23:38

2 Comments


2008-05-04

Ancares



Entre el rojo de la flor del brezo, el azul de un cielo tan limpio que parece de otro planeta y el despliegue de verdes que va desde los brotes de haya a la hierba de las campas empapadas y las hojas del acebo, esta primavera de los Ancares ha logrado saturar por completo nuestros ojos.

Hoy, junto al mar, bajo la niebla, el mundo parece un poco desvaído.


posted by vendell 20:35

5 Comments


2008-04-30

Pope Class



Para un diseñador de interiores aeronáuticos, la cabina del avión papal constituye todo un desafío. En este caso han optado por la colorida discreción de la moqueta roja (no podría ser de otro color), un habitáculo sobredimensionado para garantizanr la privacidad del viajero y acabados de austeridad casi monacal. Ya saben que en los aviones el lujo se mide en centímetros hasta la próxima butaca. La luz, como en casa, se cuela por las vidrieras, que acaso podrían haberse decorado con unos vinilos de motivos bíblicos. Un hallazgo, en cualquier caso. Lástima que el revistero (bolsita de las arcadas e instrucciones de evacuación) sea obligatorio.


posted by vendell 22:45

3 Comments


2008-04-29

A mente bilingüe



Xurxo Mariño Alfonso é o autor dunha interesantísima serie de pezas de divulgación científica publicadas polo Consello da Cultura Galega, aínda que si non atopan os libros poden baixalos de balde aquí e acolá.

Nunha destas pezas, a titulada A mente bilingüe cita unha serie de estudos científicos que amosan os efectos da adquisición dunha nova lingua sobre a estrutura e funcionamento do cerebro. Segundo parece unha zona da cortiza parietal implicada na fluidez verbal aumenta de densidade, e este incremento é maior nas persoas que teñen máis desenvoltura para falar a nova lingua. Pero antes de que saian correndo a mercar un manual de chinés (a vantaxe competitiva do futuro inmediato) avísolles de que non é o mesmo aprender a segunda lingua de cativo que de adulto, xa que neste caso cada unha das linguas se procesa de maneira independente, en rexións do cerebro separadas (…) coma se o cerebro infantil tivese máis recursos para meter todo no mesmo saco. Pero falar mais dunha lingua non só lles vai permitir ter un cerebro máis denso e mellor cableado, senón que as persoas bilingües son máis rápidas realizando determinadas tarefas cognitivas (…) vantaxe (que) se fai máis evidente coa idade, de tal xeito que se suxire que o bilingüismo é unha protección moi eficaz contra o deterioro mental, ou, nas palabras dos autores: “It appears, therefore, that controlled processing is carried out more effectively by bilinguals and that bilingualism helps to offset age-related losses in certain executive processes”.

Pois iso, como di o Xurxo, cheers, salud, saúde



posted by vendell 23:42

4 Comments


2008-04-27

A accidentada vida da filla de Pereira





posted by vendell 17:06

4 Comments


2008-04-24

De la educación de los hijos

En sus Ensayos, Montaigne nos previene contra el exceso de citas, y lo hace citando admirado a Epicteto, que en sus trescientos volúmenes (según cita Diógenes Laercio) tuvo a bien no incluir ni una. Ahí van dos, del mismo sitio, por si ayuda a digerir los sapos del día:

No cesan de gritarnos en los oídos, como si vertieran en un embudo, y nuestro cometido se limita a repetir lo que nos han dicho. Yo querría que (el profesor) corrigiera ese aspecto, y que desde el primer día, según el alcance del alma que tiene entre sus manos, empezara a sacarla a la pista, haciéndole probar, elegir y distinguir las cosas por sí misma. A veces abriéndole camino, a veces dejándoselo abrir a ella. No quiero que conciba y hable solo; quiero que escuche hablar a su discípulo cuando sea su turno. Sócrates y después Aresilao hacían en primer lugar hablar a sus discípulos, y luego les hablaban ellos. Obest plerumque iis qui discere uolunt auctoritas eourum qui docent. (A menudo la autoridad de los que enseñan perjudica a los que quieren aprender).



posted by vendell 23:32

4 Comments


2008-04-23

Laicismo radical y revolucionario

El curso que viene, todos los alumnos de Primero de Bachillerato tendrán 3 horas semanales de la nueva asignatura de Ciencias para el mundo contemporáneo. Como no es cosa de alargar la jornada escolar, la Xunta de Galicia ha decidido tomar esas tres horas de las que hasta ahora se dedicaban a Filosofía y Ciudadania (que pasa de 3 a 2), Educación Física y Religión (que pasan de 2 a 1). Sin embargo, esa hora semanal de Religión se recuperará en Segundo de Bachillerato (donde no había), a costa de las 4 que tenía Historia de España. Es decir, que en la práctica, la nueva asignatura se introducirá a costa de Filosofía y Ciudadanía, Educación Física e Historia de España, pero no de Religión, que como ya saben, es optativa para los alumnos. El que no quiera ir, pues no va, pero ese tiempo no puede utilizarse para impartir otras materias.

Como era de esperar, se avecinan movilizaciones.



posted by vendell 23:51

5 Comments


2008-04-21

Todas somos Berlusconi



A ver si le encuentran el pie a estas otras radiografías de lo contemporáneo que hace la gente cuando se aburre.


posted by vendell 23:42

4 Comments


2008-04-20

Comerse o outono



Os domingos o parte é de los friquis. Hoxe, por exemplo, saíu a Esperanza facendo de Casio Mutante diante dun César Mariano que non lle teme a marzo, pero si a xuño. Despois, no espazo adicado as cousas de interese humano (o resto do parte vai para os alieníxenas entre nós) aparecen uns científicos que estudan as arceas, uns paxaros marabillosos capaces de percorrer 7000 km dunha migración e voltar exactamente ao mesmo sitio, se é que logran sortear ao millón e medio de cazadores que as axexan ao seu paso sobre Francia. As arceas, ou becadas, agóchanse ao solpor e resulta moi difícil velas, por iso as chaman as damas da noite. Así, a escuras, os científicos logran capturar un exemplar, colócanlle un pequeno transistor e o liberan nun instante de enorme emoción televisiva que o redactor non é quen de nos transmitir.

Acto seguido cambia o escenario, interior día, e sae un tipo falando das fabulosas propiedades deste paxaro, que primeiro cociña con manteiga e logo flambea con coñac (a gastronomía é unha forma de tortura), nunha laboriosa receita que lle vai levar non menos de catro horas! Nese tempo unha arcea pode ver 200 quilómetros lineais de mundo, pero xa sabemos que o xantar non ten cancelas. Que llelo digan aos chineses. Porén, os cociñeiros non son moi bos falando do rica que está a comida. Para iso sacan a outro experto, un fulaniño con maneiras de bon vivant que sae a contraluz, coma se viñera de violar unhas rapazas, e co mesmo sotaque co que un deses depravados describiría ese acto infame, describe as excelencias da carne da dama da noite.

¡E coma comerse o outono!, afirma nun arrouto de sinceridade.



posted by vendell 23:05

3 Comments


2008-04-19

La Francia Eterna

Un amigo nos confirma que lo del ChikiChiki no es nada comparado con la hecatombe que se vive en Francia, que por primera vez llevará al Festival una canción en Inglés. La Francia Eterna no existe. Francia empieza con la Revolución y acaba en Eurovisión.



posted by vendell 17:46

11 Comments


2008-04-18

Caida libre



Navegación contingente.


posted by vendell 02:08

3 Comments


2008-04-16

Liberales de cojones

El estudio científico del mes demuestra que los corredores de bolsa que más dinero ganan son los que tienen niveles más altos de testosterona. En el parqué, amigos, no hay lugar para nenazas. El hallazgo tiene muchos matices, pero esta vez van a permitirme que vaya directamente al grano. En el Mercado de Futuros de Chicago, por ejemplo, se están poniendo las botas especulando con el maíz que se va a sembrar en las próximas semanas. Todo el mundo sabe que el precio subirá inexorablemente: hay sequía, el gasoil de los tractores también sube, cada vez se dedica más tierra, trabajo y agua a cultivar los biocombustibles que compramos en la UE y, por supuesto, los chinos y los indios son cada vez más y mejor alimentados, y con gustos más sofisticados. Así, pues, si sabemos que el maíz, como el trigo, el arroz o la soja van a subir, y nosotros tenemos toda esta testosterona acumulada en los cojones, ¿cómo no aprovechar para sacar una buena tajada especulando?

Podríamos argumentar que con las cosas de comer no se juega. Ni en la bolsa. También es cierto que a nosotros, los ricos, todo esto nos da un poco igual: basta con sustituir los capuchinos y el foie por achicoria y mortadela. Sin embargo, en la parte chunga del mundo la gente gasta hasta un 80% de lo que tiene en comer, y ahí no queda mucho margen de maniobra. Si los precios de los alimentos se duplican la solución es comer la mitad. Lo dice la FAO

Afortunadamente para los hambrientos Europa sigue siendo el alma de un planeta destrozado por la testosterona. Nuestro Presidente del Comité para la Agricultura en el Parlamento Europeo nos acaba de recordar que Europa necesita producir una parte justa de sus alimentos; hoy en día es un deber moral. Europa no pasará hambre si se mantienen los precios elevados, pero otros lugares del mundo puede que sí. Pero Europa sólo puede afrontar esta situación a través de políticas agrícolas orientadas por el mercado.

No vaya a ser que piensen de él que es un nenaza.

posted by vendell 18:59

2 Comments


2008-04-14

Dentro do meu coração


Tarde de domingo. Mentres o universo parece xirar no carrusel deportivo achegámonos a Santiago a ver ao Tom Zé. Gracias a Pawley as entradas son de segunda fila non figurada, no medio, xusto diante do artista. Ata ahí vai chegar o cuspe, di Marilyn sorrindo. E Tom Zé, efectivamente, cuspe no espectáculo, mais cuspe para arriba como recurso escénico mentres desangra un tema tristísimo coa intensidade da paixón simulada dos grandes interpretes de arias. Ahí está, subindo as perneiras dos pantalóns, arañando as canelas e cuspindo para arriba. Cando o vexo facer iso, igual que cando salta e corretea polo escenario ou improvisa ácedo sobre o ser galiciano, ou deconstrúe minuciosamente unha melodía perfecta cheo de humor e carraxe lúdica, entón penso en canto mais vello podo ser ca ese homiño de setenta anos, que é ao final o que dirían no periódico. Un vello hiperactivo que lembra a Zappa, e que nos anos 80 estivo a piques de desaparecer para sempre no limbo das músicas esquecidas. Entón dixo que o futuro da música brasileira esta no aeroporto, pero voltou. Eu atopeino naquela viaxe de volta, na voz dun coñecido que cantaba unha estrofa de Augusta, Angelica e Consolaçao.

Antes de saber que o Largo dos Aflitos e a Estação da Luz eran lugares reais.

Quando eu vi
que o Largo dos Aflitos
não era bastante largo
ora caber minha aflição,
eu fui morar na Estação da Luz,
porque estava tudo escuro
dentro do meu coração.



posted by vendell 21:54

0 Comments


2008-04-10

Lu tempo pasa



A partir de cierta edad, algunas noches, hay quien se pone a pensar en lo que lleva vivido y en lo que le queda, y cae presa de la angustia. Lo sé por una amiga que va al psiquiatra, a quien éste se lo confesó en un aparte, sin dar nombres, acaso para introducir la cuestión de la vulnerabilidad universal frente al paso del tiempo, o sólo por enredarla en un problema para el que sí tiene respuesta.

Lu tempo pasa
Ma non agghiorna
Non c'e mai suli
S'idda non torna



posted by vendell 00:03

11 Comments


Past
<Mayo 2008
Lu Ma Mi Ju Vi Sa Do
      1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 31  
             






The verbascum files


Daurmith en Babel
Jaio, espiando
El Pez
El Paleofrik
Willy Sifones
Amelia Mateo
Pawley
Peke
MH
Césare
microsiervos
Lynx
Pereiro
León

Blogalegos ilustres



Blogalia